( البته خدا سخت عقوبت است - براى فقراى مهاجر ) . ط - نشانهء وقف مطلق است يعنى وقف بر آن كلمه و ابتداى از ما بعد در تمام صور و نزد جميع قراء مطلقا خوب است و چنانچه بوصل خوانده شود معناى كلام تغيير نميكند ( وقف تام است ) مانند آيهء 21 سورهء حديد : ذلِكَ فَضْلُ اللَّهِ يُؤْتِيهِ مَنْ يَشاءُ ط وَ اللَّهُ ذُو الْفَضْلِ الْعَظِيمِ ( اين تفضل الهى است بهر كه خواهد عطا كند و خداوند صاحب فضل بزرگ است ) تبصره - بروايت وارده و قول اكثر قراء در قرآن كريم 5098 محل وقف است كه 83 موضع آن در 39 سوره وقف لازم است و از نظر اختصار از ذكر آيات و نام سوره‌ها صرف نظر مىشود . وقف‌هاى لازم را بعضى 78 و برخى 81 و دسته‌اى 84 و گروهى 88 محل ميدانند ولى اصحّ اقوال همان 83 موضع مذكور است و سبب اختلاف آنست كه عده‌اى از دانشمندان بعضى از وقفهاى مطلق را كه وقف تام است وقف لازم دانند و بالعكس گروهى برخى از وقفهاى لازم را كه آن هم وقف تام است وقف مطلق دانسته‌اند . ج - علامت وقف جايز است يعنى وقف بر آن كلمه ، پسنديده و جايز مىباشد و براى شنونده نيز كافى است و وصل بما بعد هم مانعى ندارد ليكن وقف بر آن اولى است ( وقف كافى است ) مانند آخرين آيهء سوره حج : هُوَ مَوْلاكُمْ ج فَنِعْمَ الْمَوْلى وَ نِعْمَ النَّصِيرُ ( خداوند مولى و سرپرست شما است پس خوب سرپرست و خوب ياورى است ) . ز - نشانهء وقف مجوّز است يعنى وقف بر آن كلمه تجويز شده و ابتداى از ما بعد هم بدون اعادهء موقوف عليها روا است ليكن وصل آن اولى است و در صورت وقف نيز بهتر است كلمهء موقوف عليها از محل مناسب اعاده شود ( وقف حسن است ) مانند آيهء اوّل سورهء ملك : تَبارَكَ الَّذِي بِيَدِهِ الْمُلْكُ ز وَ هُوَ عَلى كُلِّ شَيْءٍ قَدِيرٌ ( بزرگوار است پروردگارى كه در دست قدرت اوست خداوندگارى و او بر هر چيزى قادر و توانا است ) .